Fikir atölyesinin kurucusu, blog yazarlarının en önde gelen isimlerinden Tunç Kılınç’tan mükemmel bir öncü hareket daha.. F.M.K.
F.M.K. hareketi kendi içerisinde bir çok öğeyi birlikte barındırmasının yanısıra, son yıllarda unutmaya başladığımız bir çok duygumuzu da harekete geçiriyor. İyilik yap, iyilik bul sözünün bundan daha güzel bir anlatımı olamazdı herhalde. Neyse lafı fazla uzatmadan sevgili Tunç’un yazısıyla ve internette kasırga gibi esen, gazetelere, köşe yazarlarına, TV show programlarına konu olan F.M.K. hareketi yazısıyla sizleri başbaşa bırakıyorum.
Tunç Kılınç diyor ki;
Hadi bir oyun oynayalım 
Adı da “Faili Meçhul Kıyak” olsun. Veya “FMK Hareketi!”
Ufak şeylerle insanları mutlu ederek mutlu olmak… Hem de anonim biri olarak!
Tanımadığımız birilerine ufak bir iyilik yapıyoruz ve o kişi bunu kimin yaptığını bilmiyor. Çıkar düşünmeksizin kıyak yapmak ve o kişinin mutlu olmasını sağlamaktan söz ediyorum.
Bir yıl önce ‘Nefesimi Kesecek Anlar‘da paylaştığım isteklerden biri olan bu fikri daha sık yapmak istediğimi bir arkadaşıma söyleyince; “oo Tunç, sen ‘Amelie‘ ya da ‘İyilik Bul İyilik Yap‘ filmlerini izlemedin mi?” dedi. Ben de oturdum izledim Amelie’yi. Evet fikir aynıydı gerçekten ancak beni yıldırmadı daha önce yapılmış olması.
Bu öylesine bir oyun ki, çok kişi oynamalı deyip sizlerle de paylaşmak istiyorum.
Sonra nette biraz araştırınca bu fikrin farklı uygulamalarına denk gelsem de, benim kafamdakine en yakını bile kendi sitesinin reklamını yapıyordu. Oysa bu, herşeyi ile anonim olunca daha güzel.
Neyse, şimdi oyuna geçelim.
Yaratıcılığa son derece açık. Önce bir kartımız var, ondan bahsedelim.
(daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
Yorum yok »
Kimi zaman dost sohbetlerimizde kimi zaman bilgisayar başında ki çocukları gördüğümüzde, kendi çocukluğumuzda oynadığımız oyunlara aklımız takılıp kalıyor. Biraz hasretle, biraz da bu oyunların yok oluşlarına sitemle anıyoruz eski zaman oyunlarımızı.
Aslında bu zamanın çocuklarının, bu oyunları terk etmesinin sebebi teknolojik gelişmeler gibi gözükmektedir. Bugünün bilgisayar ve elektronik devrinin çocuklarına, 4 bilyadan yapılmış tahta bir arabaya yokuş aşağı kayarak binmeyip de, bilgisayarlarında Formula1 araçlarını tozu toprağa katarak kullandıkları için pek de kızmamak lazım…
Aslında sitemimiz çocuklara değil de, bizde neden yoktu bu oyuncaklar kıskançlığına mı? Yoksa gerçekten bizim eski oyunlarımızın daha eğlenceli olup da şimdi onların yok olmasına mı? Bunun cevabı herkes için farklı olabilir ama bu cevabı, elinde böylesine teknolojik oyunlar olmayan bizler verince sanki tek taraflı bir yakarışmış gibi de geliyor bana. Şimdiki çocuklara da sormadan, onlara o oyunların imkânını sağlamadan biz yanıtlıyoruz kendi sorumuzu. Tabiî ki bizimkiler daha güzeldi diye.
Belki de, kendi çocukluk oyunlarımızla hissettiğimiz mutluluğumuz aslında daha fazlası elimizde olmadığı için, onlarla mutlu olma/olmaya çalışma çabasından mı ibaretti? Kimbilir!!!Neyse lafı fazla uzatmadan, çocukluk oyunlarımızın bazılarından sizlere nostalji yaşatmak çocuklarımıza da o günleri anlatabilmek adına biraz-biraz sizlere bahsetmek istiyorum.
Aklıma gelenleri yine aklıma gelen kurallarıyla, anılarıyla yazmaya çalışacağım. Sizlerden ricam sizlerinde kendi mahallenizde oynadığınız çocukluk oyunlarınızı bizlerle paylaşmanızdır. Kurallara gerek yok anınız da olsa olur, özleminiz de olsa olur…
Misket, Plastik Telli Arabalarımız, Gazoz Kapaklarımız, Saklambaç Kuka oyunlarımız, Köşe Kapmaca, Mendil Kapmaca oyunlarımızı birlikte hatırlayalım mı? (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
17 Yorum var »
Bugün mail adresime gelen ve okuduğumda içimde başka başka ifadeler doğuran Can Dündar’ın "Kadın Olmak" adlı bu muhteşem yazısını sizlerle paylaşmak istiyorum.
Kadın Olmak!… Bir kadın çocuktur aslında… Çocuk gibi davranmayı sever. Erkeğin kendisine bir çocuğa gösterdiği şefkati göstermesini ister.Bir çocuğu okşar gibi incitmekten korkarak sevmeli erkek kadını… Ama hiç bir kadın çocuk muamelesi görmek istemez. Söylediği şeyler çocukça da olsa dinlenilmesini, dikkate alınmasını ister.Yani bir kadının çocukluk yapmasına izin vereceksiniz; ama asla onu bir çocuk olarak görmeyeceksiniz.. (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
Yorum yok »
Annem’e bir gün bu hayat çok zor çekilecek yanı yok derken hiddetlenerek beni susturup anlatmaya başladı onu hiç böyle görmemiştim:
“Denizli’nin Buldan kazasında doğdum oyuncağım dokuma tezgâhları oldu. Ellerim ve ayaklarım küçük geldiğinden bir hayli zorlanarak tezgâhta çalışırdım. Bizim annelerimiz savaş gördüğünden zorluklar ve yokluklar içerisinde büyüyorduk. Bundan dolayı çoluk çocuk herkes dokuma dokurduk şikâyet bilmeden, of çekilmeden. Genç kız olmaya başlamıştım ki annem bütün işleri bana bıraktı. Öyle ay gazı açayım hemen yansın, yemek yapayım marketten ekmek alayım, bulaşıkları çamaşırları makineye atayım, yok nerdeee öyle teknoloji… Sabah ezanından önce kalkar, odun ateşiyle ocağı yakar, hamur yoğurup yufkadan ekmek yapar, küllü suyla bulaşıkları yıkardım. O zaman ki tencereler bakır ve kalaylı şimdiki gibi çelik değil. Tencerelerin altları isli olmayacak tertemiz olacak bütün gücümle odun külünü döküp ovardım. Güzel yıkayamazsam annem (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
Yorum yok »
25 Haziran Çarşamba günü milli maçı beklerken eşlerimizin isteği üzerine Yaprak Dökümü dizisini de büyük bir keyifle!! seyrettik. Diziyi seyrederken bir cümle çok garibime gitti ve gülmeye başladım. Şimdi o cümleyi sizlerle paylaşmak istiyorum. Bu muhteşem ailenin orta yaşlı ve onların yaşadığı herşeyden haberi olan bir komşusu var, kızıyla beraber yaşıyorlar. Ferhunde’nin en son yediği halttan sonra kızına dönüp diyor ki, Ferhunde’yi kastederek "Bu aileye yapılır mı bu….?"
Bu cümleden sonra gülmeye başladım :) şimdi size elimden geldiğince "Bu aile" denilen bu muhterem aileyi anlatmaya çalışacağım.. Bakalım ben anlattıktan sonra sizler bu aile hakkında ne düşüneceksiniz…
Bu muhterem aile 1 karı-koca ve onların çocukları olan 4 kız 1 erkek ve 1 gelinden oluşuyor. Şimdi kızları tanıyalım. Kız kardeşlerden Nejla, Oğuz isimli delikanlıya aşık oluyor. Ancak Oğuz Nejla’nın ablası olan Leyla’ya da kur yapıyor ve Leyla ile birlikte oluyorlar. Bunun sonucunda da Nejla ile ayrılıp, Leyla ile evleniyorlar. Ancak ilerleyen günlerde Nejla ile Oğuz’un eski aşkları depreşiyor ve Oğuz Nejla’yı ayartıyor ve beraber kaçıyorlar. Eniştesi ile kaçan Nejla’yı ailesi red ediyor. Oğuz ise karısı, baldızı derken birde patronun hanımıyla ilişki yaşıyor. Patronun hanımı hamile kalıyor ve Nejla ile kaçtığı günlerde çocukları dünyaya geliyor!!! Bu arada Oğuz (daha fazla…)
Files under Eleştiri-Yorum |
|
5 Yorum var »
Mega Kentlerde yaşamanın zorluklarını yetişkin insalar olarak hepimiz çok iyi biliyoruz. Bunları yazmaya kalksam sonunu getiremem zaten niyetimde bu değil. Benim anlatmaya çalışacagım -tabi başarabilirsem- komşuluk ve mahalle ilişiklerimiz. Aynı sitelerde, aynı apartmanlarda oturmamız tabiki herkesi çok iyi tanıyacağımız anlamına gelmiyor. En azından yakın cevrelerde oturanların konuşmaya zamanları yoksa bile tebessümle bile olsa merhabalaşmaları gerekmiyormu? Aynı mekânları paylaşıyorsak aynı kapılardan girip çıkıyorsak “iyi günler” ya da “iyi akşamlar” demek çok mu zor… Kapı komşumuz veya yan komşumuz üst ve diger tanıdıgımız, bildigimiz mahalledeki komşularımız, hastalanınca ziyarete gidip, giderkende bir tas sıcacık çorba veya sıcak bir yemek göturmemiz, hatırlarını sormamız hoş olmaz mı? Çocukluğumu hatırlıyorum da annemin ve mahallemizdeki komşularımızın ilişkileri o kadar samimiydi ki. Zannedersiniz herkes birbiriyle akraba. Hatta öyle yetiştirildik ki komşu kızı herkesin namusu olur hiç bir delikanlı yan gözle bakmaz, bakanıda af etmezlerdi. Ben İzmir’ de büyüdüm ege insanı sıcakkanlı, misafir perver, dost canlısıdır. (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
8 Yorum var »
ANNELİK bir kadının bedeninde başlar… Sonra ruhunu sarar, duyguları yoğunlaşır, hassaslaşır. Çünkü içinde bir can taşıyordur artık. Cinsiyetini hiç düşünmeden sevgiyle büyütür her anne gibi canını vücudunda. ANA bir çınardır evladı için köklerini sıkı sıkı sarar toprağa, güçlü olmak adına. Tüm fedakârlığa hazırdır gerekirse ölümü bile göze alır dünyaya getireceği yavrusu uğruna. Mutludur çünkü anne olacaktır. Vaktin geldiği zamandır, kendi annesinin kıymetini bileceği andır, aynı zamanda. Sancılar içinde kıvranırken asla çekilmez denen acılar SEVGİ uğruna çekilir.Hani büyüklerimiz derler ya “anne olmadan ananın kıymeti bilinmez “diye işte kendisi de şimdi tam o duygudadır. Ama ne zaman ki çocuğunu kucağına alır her şeyi unutur; çektiği acıları, zorlukları. (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
12 Yorum var »
Bugünlerde boş verdim her şeye,
Oluruna bıraktım hayatı.
Ruhumu, bedenimi, düşüncelerimi,
Kendimi dinlendiriyorum.
Kısacık kestim saçlarımı,
Suratım tıraşsız,
Rahatlamak arzusundayım.
Boynumda asılı bir tabela,
İnsan insan dolaşıyorum.
Etrafa geçici olarak verdiğim,
Rahatsızlıktan dolayı özürlerimi sunuyorum.
Bugünlerde zaman yeniliyor bana
Bugünlerde yenileniyorum…
Files under Tamerce Şiir |
|
2 Yorum var »
Tunç Kılınç’ın Fikir Atolyesinde ki en son yazısını sizlerle paylaşmak istedim. Yazının yorum kısmına da fikir atolyesinde ki kendi yorumumu ekledim. Sizlerden de fikirlerinizi bekliyorum. Şimdi sizi Tunç Kılınç ile başbaşa bırakıyorum.
*****************************
Bilsek mi keşke? Yoksa şimdiki gibi bilmemek mi daha iyi?
Hangisi daha iyi bilmiyorum ama hayal etmek benimkisi. Falcılık değil de, öngörümüzü kullansak.
15-20 sene gibi kısa dönemde ortalama yaşam süresinin artacağı, gelişmiş ülkelerin nüfusunun azalmaya devam edeceği, A.B.D.’den sonra Çin ve Hindistan’ın dünyanın en büyük güçleri olacağı, Japonlar’ın düşüşe geçeceği, genç nüfusu ile Türkiye’nin en büyük ilk 15 ekonomiden biri olacağı gibi varsayımların ötesinde bir şeyler… (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
2 Yorum var »
Çocukluk oyunlarımız konulu yazımız 2. bölümüyle devam ediyor…
Bilyeli arabalarımız vardı. Özellikle yaz tatili dönemlerinde en favori oyuncağımızdı bilyeli arabalar ancak yapımı biraz masraflı olduğu için!! her çocuk da bulunmazdı yani günümüzün akülü arabaları gibi… Bilyeli Rulman ve uygun tahtaları bulmak kolay değildi o günün imkanlarında. İlk önce oturağı yapılırdı ve bu oturak uzunca devam eden gövdenin üzerine çakılırdı. Arka bilyeler sabit ayaklara takılmasına rağmen ön ayak sağa ve sola dönüşe imkan vermesi için hareketli yapılırdı. Öndeki bilyaları tutan ağaç çok sağlam olmalıydı tam ortasından tek bir çiviyle gövdeye çakılırdı. Bu ön aksanın kenarlarına ayaklarımızı koyar ve sağa sola dönüş manevralarını daha kolayca yapardık. Bir de çok sağlam bir ip olurdu elimizde bu ipi de yine ayaklarımızı koyduğumuz ön takımlara bağlardık ve yokuş aşağı kayardık. Attığımız taklalar sonrası her tarafımız yara bere olmasına rağmen kırılan bilyeli arabamızı tamir etmek bizim için daha büyük öncelikti Ne yazık ki internette resmi olmadığı için sizlere sadece bilyeli rulman resmini sunabiliyorum 
"Hehh buldum sonunda ekliyorum." (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
1 Yorum »
Hepimiz yeni yılda acaba benim için, sevdiklerim için ne/neler değişecek diye düşünüyoruz. Aslında bakış açımız, bilgi seviyemiz ve erdemlerimiz değişmediği sürece bizler için hiçbir şey değişmeyecektir. Kurşun insandan, Altın insana dönüşme gayreti içerisinde olmayan insanlar için yeni yıl, eski yıllar gibi olacaktır…
Yani herkes pencereden dışarı baktığında bulanıklık gördüğü zaman hemen camı dışarıdan temizlemek yerine bir de içeriden temizlemeyi aklına getirdiğinde, dünyasının ne kadar değiştiğini de görecektir. Aslında önce kendi kapımızın önünü süpürmeli sonra da dışarıdaki dünya ile ilgilenmeliyiz, diye düşünüyorum. Bahar aylarına girildiğinde yılanlar deri değiştirir ve yenilenirler. Bu bir doğa kanunudur onlar da kendilerini yeni yıla hazırlarlar öyleceeee beklemezler. Yeni yılda bizler de yenilenerek, hayat ve yaşam enerjimizi sürdürerek yüreğimizi ortaya koymalıyız, yeni yılımızı biz bizim için değiştirmeliyiz…
Yeni yıl tebriğimin birinci ayağında (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
1 Yorum »
Aldıklarıyla verdikleriyle İstanbul? Son günlerde bu soruyu o kadar çok sormaya başladım ki kendime…İstanbul’da ne yapıyorum? Benden aldıklarına karşılık, bana (aileme), hayatıma verdiklerin ne? Artık tüm dost sohbetlerimizde konu dönüp dolaşıp, İstanbul’un sıkıntılarına, bize verdiği yorgunluğa, içinde harcadığı yaşamlarımıza geliyor. Sahiden ne yapıyoruz İstanbul’da? İstanbul neden bizim için bu kadar vazgeçilmez? Bize verdikleri gerçekten bu kadar çok mu fazla? Bu konuya kendi yaşam açımdan baktığım için pek tabi hepiniz için burada yazacaklarım geçerli olmayabilir. Ama bunlar çevremde konuştuğum insanların belki de %90’nının dertleri ve söylemleri olduğundan da aşağıdaki yazımda geçen BİZ ve BEN kelimeleri etrafımdaki %90’nı ve beni temsil etsin bu yazımda… (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
10 Yorum var »
İşte büyük aşk bu cümle ile başladı…
“-Kardeşim, Kadir İstanbul’a gelmiş, Bakırköy’e gidelim uzun zamandır görüşemiyoruz hem eski günlerden bahsederiz, hem de bizim içinde bir değişiklik olur.”
İnanıyorum ki hiç kimse bu yazdıklarıma bir anlam verememiştir.
Tabiî ki bir kişi hariç.
“Büyük aşklar bazen büyük raslantılarla başlar. Nasıl mı?” (daha fazla…)
Files under Genel Yazılar |
|
13 Yorum var »
